
به گزارش ورزش سه، باورکردنی نیست که یک مراسم دیگر به پایان رسیده و حسین طیبی به جایزهای که سالها متعلق به او بوده، دست پیدا نکرده است. سوپراستار فوتسال در دوران خارق العاده ای که سپری کرده، میراث بزرگی را برجای گذاشته و به تمامی عناوین فردی و باشگاهی چنگ زده. او هم قهرمان اروپا شده و هم در ترکیب منتخب سال قرار گرفته. او هم جایزه آقای گلی را به آغوش کشیده و هم MVP های مهمی را پُر کرده. در صف بهترینهای جهان ایستاده و شش مرتبه نامزد برترین فوتسالیست دنیا شده. در دورانی که او شخصیت الهام بخش بسیاری از بازیکنان شیفته سالن بوده است و طرفدارانش عنوان بهترین بازیکن سال آسیا را تصاحب کردهاند، اما این جایزه که به معنای واقعی ارزش خود را از دست داده همچنان از طیبی دور مانده است.

مهم نیست، هیچکس در دنیا پیدا نمیشود که آثارهای منحصر به فرد آلفرد هیچکاک و استنلی کوبریک که هیچکدام برنده اسکار نشدهاند را ندیده باشد. اگر از کنار سینما گذاشته باشید، باور نمیکنید این دو کارگردان بزرگ و چیره دست که هنوز هم برای فیلمسازان جوان امروزی درسهایی برای آموختن دارند، از جایزه اسکار بهترین کارگردانی محروم ماندهاند. هیچ فوتسالیست و یا فوتبالیست عاشق سینه چاکی را هم نمیتوانید مثال بزنید که طیبی را دوست نداشته باشد و با گلها و درخششهای او خاطرهای در ذهناش ابدی نکرده باشد.
طیبی یک سال رویایی را گذراند. هیچ سنگرتوری و دروازهای نبود که به روی او قفل بوده باشد. هیچ تیم ملی و تیم باشگاهی نبود که در برابر جادوی این بازیکن در امان باشد. او شانس زندهای برای استثنا بودن داشت: ۲۸ گل در ۲۲ بازی لیگ برتر و کسب جایزه آقای گلی و به دنبال آن ۱۹ گل ملی در ۱۹ مسابقه و عنوان بهترین گلزن و بازیکن سال ایران، به همان اندازه ژست شاداب و با طراوت همیشگیاش، تاکیدی بر بهترین بودن او خواهد داشت.

خوشبختانه همچنان زمان داریم تا از تماشای بازی این فوق ستاره با ضربات با ظرافت و زیبایش، تکنیک و نبوغ فردیاش و با آمیزهای از سرعت و موهای ژلزدهاش، لذت ببریم. فوتسالیست سختکوش و بلند پروازی که شبیه به شخصیت افسانهای پیتر پن بزرگ نمیشود و چهرهای که هرسال جوانتر از قبل روشنتر خواهد شد. او هر جا میرود و در هر سالنی قدم میگذارد، طرفداران را از صندلی بلند میکند و همه اینها یعنی او چقدر اصیل است و این بیش از هر عنوان فردی ارزشمند تر خواهد بود.