
به گزارش "ورزش سه"، قیاسی که پیشتر گریبان فرزندان اسطورههایی چون یوهان کرویف، زینالدین زیدان و پائولو مالدینی را گرفته بود. فرزند ارشد کریستیانو رونالدو که اخیراً در ۱۶ سالگی و در جریان پیروزی ۴ بر ۰ تیم زیر ۱۷ سالههای پرتغال برابر آندورا نخستین بازی خود را در این رده انجام داد، مسیر پرچالشی را آغاز کرده است؛ مسیری که پیش از این از آکادمیهای یوونتوس و منچستریونایتد عبور کرد و در سال ۲۰۲۳ به النصر رسید.
رونالدو در سال ۲۰۲۰ درباره او گفته بود: «پسرم پتانسیل دارد، سریع است و خوب دریبل میزند، اما این کافی نیست.»
تاریخ فوتبال سرشار از چنین میراثهای خانوادگی است که گاهی تبدیل به باری سنگین بر دوش فرزندان میشوند. در ایتالیا و اسپانیا، خاندانهایی چون مالدینی و مارکوس آلونسو سه نسل افتخارآفرینی را تجربه کردند؛ جایی که دنیل مالدینی در خط حمله راهی متفاوت از پدر و پدربزرگ مدافعش برگزید و مارکوس آلونسو نیز پس از قهرمانیهای اروپایی پدربزرگش در رئال مادرید، با چلسـی فاتح لیگ قهرمانان اروپا شد. در نمونه دیگر، مانولو سانچیس سالها به دلیل نداشتن جام اروپایی در بحثهای فوتبالی مغلوب پدرش بود تا اینکه با فتح هفتمین و هشتمین قهرمانی اروپا با رئال مادرید به این جدل پایان داد.

گاه نیز فرزندان با تغییر پست یا فراتر رفتن از افتخارات پدران، مسیر مستقل خود را میسازند. مارکوس و خفرن تورام به عنوان مهاجم و هافبک راهی متفاوت از پدر مدافع خود در پیش گرفتند و ارلینگ هالند در منچسترسیتی به مراتب از جایگاه پدرش آلف اینگه فراتر رفت. سرخیو بوسکتس و کسپر اشمایکل نیز با تداوم درخشش پدرانشان در بارسلونا و لیگ برتر انگلیس نام خود را جاودانه کردند، در حالی که ایدور گودیانسن در سال ۱۹۹۶ با تعویض شدن به جای پدرش آرنور، صحنهای تاریخی در تیم ملی ایسلند رقم زد.
اکنون نوبت به کریستیانو جونیور رسیده است تا در میان این خاندانهای بزرگ، فصل جدیدی را بنویسد. هواداران به خوبی میدانند او پسر چه کسی است، اما حالا نوبت خودش است که نشان دهد چه فوتبالیستی خواهد شد.