
به گزارش "ورزش سه"، جدایی روبرتو پیاتزا از تیم ملی والیبال ایران حالا یک سؤال بزرگ را پیش روی والیبال کشور قرار داده است؛ چه کسی قرار است جانشین این سرمربی ایتالیایی شود؟ فدراسیون والیبال پس از پایان همکاری با پیاتزا باید هرچه زودتر وارد پروسه انتخاب سرمربی جدید شود؛ آن هم در شرایطی که والیبال ایران در آستانه مسیری مهم برای رسیدن به المپیک ۲۰۲۸ لسآنجلس قرار دارد. البته برخلاف تصور اولیه، به نظر میرسد انتخاب جانشین پیاتزا چندان ساده و بدون چالش نخواهد بود.
یکی از نکات مهم در این ماجرا، مواضع بارها اعلامشده سید میلاد تقوی، رئیس فدراسیون والیبال ایران، درباره شرایط مربیان داخلی است. تقوی در مقاطع مختلف تأکید کرده که فضای فعلی والیبال ایران آمادگی پذیرش یک سرمربی ایرانی برای هدایت تیم ملی را ندارد. با توجه به اینکه او در دوران ریاست خود نشان داده تا حد زیادی بر مواضع و برنامههای اعلامشدهاش پایبند است، بعید به نظر میرسد فدراسیون در این مقطع به سراغ گزینه داخلی برود. بنابراین باید احتمال حضور یک مربی ایرانی روی نیمکت تیم ملی بهعنوان سرمربی را فعلاً بسیار کمرنگ و در حد صفر دانست.
در چنین شرایطی، مسیر انتخاب جانشین پیاتزا به سمت مربیان خارجی خواهد رفت؛ مسیری که البته مسئولیت سنگینی را روی دوش مدیران فدراسیون قرار میدهد. جانشین پیاتزا نمیتواند صرفاً یک نام معمولی یا مربیای باشد که تنها برای پر کردن جای خالی سرمربی ایتالیایی انتخاب شود. فدراسیون باید به دنبال چهرهای باشد که حداقل از نظر اعتبار فنی، تجربه بینالمللی و توانایی مدیریت یک تیم ملی در سطح روبرتو پیاتزا قرار داشته باشد. حتی اگر امکان جذب مربیای با کیفیت بالاتر از پیاتزا فراهم شود، میتوان آن را یکی از بزرگترین اتفاقات مثبت برای والیبال ایران در سالهای اخیر دانست.

در این بین نامهایی مانند ویتال هینن، فلیپ بلین، توماس ساملوو و مارسلو مندز نیز بهعنوان گزینههای احتمالی مطرح شدهاند. سرمربی بلژیکی و سابق تیم ملی چین که در سالهای گذشته همواره یکی از گزینههای مورد توجه برای هدایت والیبال ایران بوده است، حتی در پاسخ به سؤال خبرنگار ورزش سه درباره احتمال مذاکره با ایران، از شلوغ بودن برنامه فعلی خود صحبت کرد و وعده داد روز بعد درباره این موضوع گفتوگو کند. فلیپ بلین که سابقه شگفت انگیز او در تحول والیبال ژاپن جایی برای حرف باقی نمیگذارد. توماس ساملوو فنلاندی که سابقه هدایت روسیه و کانادا را در کارنامه داشته و در نهایت مارسلو مندز، سرمربی سابق آرژانتین که با این تیم به مدال برنز المپیک دست یافت.
البته هنوز هیچ نشانه رسمی از آغاز مذاکرات فدراسیون با گزینههای موردنظر منتشر نشده و این نامها نیز فعلاً در حد یک گمانهزنی جدی مطرح است.
حالا توپ در زمین فدراسیون والیبال است؛ مجموعهای که پس از پایان همکاری با پیاتزا باید برای انتخاب سرمربی جدید تصمیمی بزرگ بگیرد. انتخابی که میتواند مسیر والیبال ایران در دو سال آینده و شانس حضور در المپیک لسآنجلس را تحت تأثیر قرار دهد. جانشین پیاتزا باید مربیای در اندازه نام و اعتبار تیم ملی ایران باشد و اگر فدراسیون بتواند چهرهای حتی بزرگتر و باکیفیتتر از سرمربی ایتالیایی را به تهران بیاورد، بدون تردید اتفاقی فوقالعاده برای والیبال ایران رقم خواهد خورد. حالا باید دید تقوی و همکارانش چه نامی را برای آغاز فصل جدید والیبال ملی ایران در نظر گرفتهاند.
این نکته میتواند یکی از مهمترین محورهای تحلیل جانشین پیاتزا باشد؛ یعنی ماجرا فقط انتخاب یک سرمربی خارجی نیست، بلکه اعتبار مواضع قبلی رئیس فدراسیون هم در میان است. پیشنهاد میکنم این بخش را بهعنوان یک پاراگراف مستقل به متن قبلی اضافه کنی:
اما ماجرای جانشینی روبرتو پیاتزا یک بُعد دیگر هم دارد و آن، اعتبار مواضع سید میلاد تقوی، رئیس فدراسیون والیبال ایران است. تقوی بارها و بارها تأکید کرده که در شرایط فعلی والیبال ایران، تنها روی جذب یک سرمربی خارجی طراز اول حساب میکند و گزینه مربی ایرانی اساساً در برنامههای او جایی ندارد. حالا اگر قرار باشد فدراسیون حتی به سراغ یک مربی داخلی برود، عملاً با مواضع صریح و تکرارشده رئیس خود در تضاد قرار خواهد گرفت. به همین دلیل، انتخاب سرمربی جدید صرفاً یک تصمیم فنی و ورزشی نیست؛ بلکه میتواند به نوعی آزمون پایبندی رئیس فدراسیون به وعدهها و مواضع قبلیاش نیز تبدیل شود.
تقوی حالا در موقعیتی قرار گرفته که برای حفظ همان مسیری که بارها از آن صحبت کرده، باید گزینهای خارجی و در سطح انتظاراتش برای والیبال ایران پیدا کند.