
به گزارش "ورزش سه"، تیم ملی والیبال ایران از سال ۲۰۲۳ با چالشهای گستردهای در زمینه انتخاب و حفظ کادر فنی روبهرو بوده است. این بیثباتی در مدیریت فنی باعث شده تا مسیر پیشرفت والیبال مردان کشور با مشکلات زیادی همراه باشد.
فدراسیون والیبال ایران با وجود آنکه در این مقطع تصمیم گرفت از یک مربی صاحبنام و با دانش فنی بالا مانند روبرتو پیاتزا استفاده کند، باز هم نتوانست شرایط لازم برای ماندگاری او را فراهم کند. حضور پیاتزا روی نیمکت تیم ملی کوتاه بود و حتی به دو سال هم نرسید.
نگاهی به چهار سال گذشته نشان میدهد که روی نیمکت تیم ملی والیبال ایران پنج سرمربی متفاوت حضور داشتهاند. از این میان، سه نفر بهطور رسمی منصوب شده بودند و دو نفر دیگر نیز بهصورت موقت مسئولیت هدایت تیم را برعهده گرفتند.
این سلسله تغییرات از اواسط سال ۲۰۲۳ آغاز شد؛ زمانی که تیم ملی در جریان مسابقات انتخابی المپیک تحت هدایت بهروز عطایی نتایج مطلوبی کسب نکرد. در پی این ناکامیها، علیرضا طلوعکیان برای هدایت موقت تیم وارد میدان شد.
در ادامه روند تغییرات در سال ۲۰۲۴، علیرضا طلوعکیان از سمت خود کنار رفت و موریس موتا پائز بهعنوان سرمربی جدید تیم ملی والیبال ایران معرفی شد. با این حال، دوران حضور او نیز بسیار کوتاه بود. در همان سال و در هفته سوم لیگ ملتها، پیمان اکبری بهطور موقت مسئولیت هدایت تیم را پذیرفت. سپس از سال ۲۰۲۵ تا امروز، روبرتو پیاتزا، مربی ایتالیایی، سکان هدایت والیبال مردان ایران را در دست داشت.
حضور پنج سرمربی در بازه زمانی کمی بیش از سه سال، گواه آشکار بیثباتی در بخش فنی والیبال ایران است. این عدم ثبات در انتخاب کادر فنی، به احتمال زیاد یکی از دلایل اصلی افت نتایج و ناتوانی تیم ملی در کسب دستاوردهای بزرگ در سالهای اخیر محسوب میشود.