یک جنگ فرسایشی
رئال راه قهرمانی را پیدا کرد: کپی از پاری‌سن‌ژرمن!
به گزارش "ورزش سه"، مورینیو 63 ساله می‌خواهد در مقطع سرنوشت‌ساز فصل با بهترین شرایط ممکن بازیکنانش را در اختیار داشته باشد و به همین منظور برنامه‌ای برای کنترل فشار تمرینات و استراحت‌ها به اجرا گذاشته است که در آن هر دقیقه اهمیت دارد.
این ایده تنها به چرخش بازیکنان در جریان مسابقات محدود نمی‌شود، بلکه شامل روزهای استراحت و اقدامات ویژه برای برخی فوتبالیست‌ها می‌شود تا بتوانند روحیه خود را بازیابند، قوای خود را احیا کنند و از نظر ذهنی استراحت کنند. اتفاقاتی که اخیراً برای آردا گولر و شوامنی رخ داد نمونه‌ای از همین روند است.
هر دو بازیکن در دیدارهای متوالی و با شدت بالا به میدان رفته بودند و حجم بالایی از دقایق بازی را در کارنامه داشتند، به همین دلیل کادر فنی از این فرصت استفاده کرد تا زمان استراحت بیشتری به آن‌ها اختصاص دهد. این اقدام در صورت نیاز برای سایر بازیکنان نیز تکرار خواهد شد.
در کمپ والدبباس بررسی دقیق میزان خستگی هر بازیکن امری حیاتی به شمار می‌رود. مورینیو با همکاری بخش‌های مختلف باشگاه تلاش می‌کند دقایق حضور هر بازیکن در زمین را زیر نظر داشته باشد و فشار تمرینات را با نیازهای تیم هماهنگ کند. هدف این نیست که یک برنامه یکسان برای همه پیاده شود، بلکه باید به طور دقیق مشخص باشد که هر بازیکن چقدر به بازی نیاز دارد و چه زمانی باید استراحت کند. همه چیز با دقت اندازه‌گیری شده است.
لزوم دقت و ظرافت بیشتر
در این میان، مقایسه با پاری سن ژرمن به عنوان یکی از رقبای بزرگ مطرح می‌شود. لوئیس انریکه مدتی است استراتژی را پیاده می‌کند که به او اجازه می‌دهد انرژی ستاره‌های اصلی خود را در لیگ فرانسه مدیریت کند. کافی است نگاهی به دقایق بازی بازیکنان این تیم در مسابقات داخلی بیندازیم تا متوجه شویم بسیاری از آن‌ها حضور محدودتری نسبت به سایر تیم‌های بزرگ اروپایی داشته‌اند.
ویتینیا، یکی از بازیکنان کلیدی تیم، ۲۱۲۱ دقیقه بازی کرد؛ کواراتسخلیا ۱۴۸۳ دقیقه در زمین بود؛ حکیمی ۱۳۷۴ دقیقه بازی کرد؛ ژائو نوس ۱۲۸۷ دقیقه به میدان رفت؛ فابیان روئیز ۱۱۲۹ دقیقه بازی کرد و دمبله تنها ۱۰۶۲ دقیقه در ترکیب حضور داشت. به عبارت دیگر، به جز ویتینیا که ۶۹.۳ درصد از کل دقایق ممکن را بازی کرد، هیچ‌کدام از آن‌ها حتی به نیمی از دقایق ممکن در مسابقات داخلی نرسیدند. دمبله ۳۴.۷ درصد و فابیان ۳۶ درصد بازی کردند و این تفاوت بسیار کلیدی است.
پاری سن ژرمن از یک مزیت آشکار بهره می‌برد و آن سطح پایین‌تر تقاضا و فشار در رقابت‌های داخلی نسبت به لالیگا است. این موضوع به این تیم اجازه می‌دهد انرژی بازیکنان را به شکل دیگری مدیریت کند و با طراوت بیشتری به دیدارهای بزرگ برسد. مورینیو چنین حاشیه امنی در اختیار ندارد و به همین دلیل ناچار است در زمینه چرخش ترکیب، استراحت‌ها و مدیریت دقایق بازی با دقت و ظرافت بیشتری عمل کند. به همین دلیل رئال مادرید به دنبال فرمول اختصاصی خود است. کنترل فردی فشار تمرینات، استراحت‌های مقطعی و توزیع بهتر دقایق در لیگ، ابزارهای مهمی خواهند بود تا از خستگی مفرط بازیکنان در لحظات سرنوشت‌ساز جلوگیری شود.
